Dawno, dawno temu pewien szlachcic - Zygmunt z Zygmuntowa przechadzał się ze swoim orszakiem nad Doliną Neru. Napotkał na miejsce, w którym znajdowała się ziemia dobrej jakości pod  uprawę. Postanowił więc założyć tam osadę. Nazwał ją Puczniew - na cześć swojego walecznego syna, który miał tak na imię.

Po kilku latach osadę zaatakowali barbarzyńcy. Miejscowość obroniła się, lecz zginął Zygmunt. Obowiązki po nim przejął jego syn Puczniew. Okazał się on bardzo dobrym władcą, był mądry i rozsądny. Osada rozwijała się szybko. Coraz więcej rodzin decydowało się tutaj zamieszkać. Puczniewowi urodziła się córka - Wola. Niedługo po tym wydarzeniu niespodziewanie zmarł Puczniew.

Po kilkunastu latach w miejscowości zaczęło brakować miejsca. Sytuację postanowiła poprawić Wola. Chciała być taka sama jak jej ojciec - dobrym władcą. Zdecydowała, że założy nową osadę. Wybrała się wraz ze swoją strażą na poszukiwania dogodnego miejsca. Przeszli przez łąki, pola, wzgórza, aż w końcu doszli do pięknego miejsca. Znajdowało się ono na równinie. Było otoczone przez gęsty las. Drzewa oświetlone były z zachodu zachodzącym słońcem. W oddali pasły się duże stada zwierzyny. To było idealne miejsce na osadę. Wola się w nim zakochała. Ludzie już po kilku dniach zaczęli budować tu swoje domy, a miejscowość nazwano Wola (od imienia jej odkrywczyni) Puczniewska ( na cześć jej ojca).

I tak właśnie powstała to piękne miejsce - Wola Puczniewska.